En waarom labels me niet meer raken
Stel je voor: je vindt dat onderwijs tot je 21e gratis moet zijn. Dat openbaar vervoer betaalbaar, of liever nog gratis hoort te zijn. En dat de zorg weer via één eerlijk ziekenfonds geregeld zou moeten worden in plaats van door dure verzekeraars. En als je dan ook nog vind dat we goed moeten zijn voor onze milieu en onze dieren.
Dan klinkt dat best links, toch?
Toch stem ik al jaren op Forum voor Democratie (FvD). Dat roept vaak vragen op. Hoe kan iemand met zulke ideeën rechts stemmen?
Mijn belangrijkste reden: vrijheid en klimaatbeleid
Voor mij weegt één ding zwaarder dan al het andere: vrijheid. En ik geloof niet dat het huidige klimaatbeleid de waarheid vertelt.
Het beleid dat CO₂ als hoofdoorzaak van opwarming ziet, lijkt voor mij meer politiek dan wetenschap. Het kost mensen niet alleen geld, maar ook vrijheid. En FvD is de enige partij die dat openlijk durft te zeggen.
Labels als “extreemrechts”, “klimaatontkenner” of “wappie” doen me ondertussen niets meer. Ze worden te vaak gebruikt om het gesprek te stoppen. Terwijl juist dat gesprek nodig is.
Wat maakt mij ‘links’ op papier?
Ik vind dat niemand achter moet blijven.
Gratis onderwijs tot 21 jaar geeft jongeren een eerlijke start zonder studieschuld.
Gratis of goedkoop openbaar vervoer helpt zowel het milieu als mensen met minder geld.
En een centraal ziekenfonds voorkomt dat iemand buiten de boot valt door hoge premies of kleine lettertjes.
Dat zijn linkse idealen. Alleen lijkt links tegenwoordig vooral bezig met klimaatdoelen en CO2-heffingen. Alsof alles daaraan moet wijken. Ook betaalbaarheid en vrijheid. Voor mij voelt dat niet meer sociaal, maar bureaucratisch.
De klimaatdiscussie: waar het misgaat
FvD spreekt over de “klimaatleugen”.
Thierry Baudet stelt dat het klimaatbeleid meer dan 1000 miljard euro kost, omgerekend zo’n 230.000 euro per huishouden.
De partij wil de Klimaatwet en het Parijsakkoord schrappen en stoppen met de energietransitie.
Ik snap dat veel mensen dat extreem vinden klinken, maar ik zie iets anders: een roep om gezond verstand.
Steeds vaker voelt klimaatbeleid als een vorm van controle.
Supermarkten, beginnen te knoeien met onze eten, boneneiwitten door onze gehakt, insectenmeel door onze brood. Ze tonen je CO₂‑voetafdruk per product, banken volgen je uitgaven, en er komt een digitale euro waarmee straks elke aankoop traceerbaar is.
Stel je zelf eens de vraag, is dit nog wel klimaatbeleid, of begint het op gedragssturing te lijken?
Voedsel, eiwittransitie en keuzevrijheid
De zogenoemde eiwittransitie wordt gepresenteerd als iets goeds: minder dierlijk, meer alternatieven.
Wat mij daarbij opvalt, is dat veel van die alternatieven sterk bewerkt zijn. Producten met lange ingrediëntenlijsten, samengesteld in fabrieken, die steeds verder afstaan van wat je gewoon als voedsel herkent.
Daarnaast komen er nieuwe eiwitbronnen op de markt, zoals insecten, waar nog relatief weinig bekend is over de langetermijneffecten.
Voor mij roept dat een simpele vraag op:
waarom bewegen we van herkenbaar, natuurlijk voedsel naar producten die steeds verder bewerkt en aangepast worden?
Wat mij misschien nog wel meer zorgen baart, is dat natuurlijke en minder bewerkte voeding voor veel mensen steeds minder vanzelfsprekend wordt. Verse producten zijn vaak duurder en minder praktisch dan sterk bewerkte alternatieven.
Daardoor voelt de keuzevrijheid soms schijn.
Op papier kun je kiezen wat je eet, maar in de praktijk wordt de goedkopere, bewerkte optie steeds aantrekkelijker gemaakt.
Voor mij gaat vrijheid niet alleen over wetten of beleid, maar ook hierover.
Als goede, herkenbare voeding steeds minder toegankelijk wordt, hoeveel echte keuze heb je dan nog?
Meer dan alleen klimaat
Corona, Oekraïne en Nederland eerst
Tijdens corona was FvD één van de weinige partijen die tegen lockdowns en verplichte prikken was.
Dat ging voor mij over iets groters dan virologie: over de vraag hoeveel vrijheid een mens mag inleveren “voor het collectief”.
Ook nu vind ik hun standpunt helder: eerst Nederland.
Geen miljarden naar oorlogen of buitenlandse steun als onze eigen economie eronder lijdt.
Ik begrijp dat niet iedereen het daarmee eens is, maar het is tenminste consequent.
Past FvD bij mijn sociaal‑economische idealen?
Niet helemaal.
FvD wil lagere belastingen en minder overheidsuitgaven, terwijl ik liever meer investeringen zie in onderwijs en zorg.
Toch stem ik op hen, omdat voor mij het klimaat- en vrijheidsvraagstuk zwaarder weegt dan financiële details.
Zonder vrijheid heeft geld of gratis onderwijs weinig betekenis.
En jij?
Herken je dat gevoel – dat labels je niet meer raken, omdat ze vaak dienen om inhoudelijke discussie te vermijden?
Denk jij dat klimaatbeleid onze vrijheid beperkt, of zie je CO₂‑reductie juist als een morele plicht?
Of zit je ergens tussenin?
Laten we erover praten. Rustig, eerlijk, zonder schelden en zonder labels.
Wat weegt voor jou het zwaarst bij het stemmen?
Praat mee in onze forumtopic : Links en toch FVD stemmen.
