In 2015 was ik wel overtuigd van Trump.
Trump sprak de taal die niemand anders durfde te gebruiken: America First.
Eerst je eigen huis op orde brengen voordat je de wereld probeert te redden. Geen eindeloze oorlogen, geen miljarden in verre zandbakken, geen gedoogbeleid voor het moeras in Washington. Hij leek de man die eindelijk orde zou brengen in de chaos van decennia.
Ik was pro‑Trump, zonder twijfel.
De eerste scheuren
Tegen het einde van zijn eerste termijn begon de twijfel te knagen.
Corona veranderde alles: lockdowns, angst, mensen die hun bedrijf of vrijheid verloren.
Maar vooral: Operation Warp Speed. Waar ik hem eerst zag als redder van het Westen, begon ik te zien hoe hij meeging in iets wat groter en donkerder leek dan hijzelf.
Achteraf was niet hij, maar ik degene die naïef was.
Toen in juli 2024 de kogel zijn oor schampte tijdens de campagne, dacht ik even: misschien is dit een keerpunt. Een waarschuwing, een tweede kans.
Maar niets veranderde.
Hij bleef dezelfde man die trots sprak over mRNA‑technologie, dezelfde technologie die zoveel schade heeft gebracht.
De tweede kans… of de laatste illusie
Ook in 2020 dacht ik dat Trump de beste keuze was.
Niet omdat ik vol geloof had, maar omdat het alternatief, Biden en Kamala symbolisch stond voor leegte en zwakte.
Trump zou die oorlog met Rusland beindigen, nou wist ik ook wel dat 24 uur erg kort door de bocht was, maar een paar maanden. Goed voor de USA, goed voor Rusland en Europa zou weer adem kunnen halen.
Hoe naïef kun je zijn?
Zijn inauguratierede in 2024 werd de genadeslag.
Hij prees AI en mRNA‑technologie als “de toekomst van genezing en groei”.
Toen wist ik genoeg: dit was geen misleide outsider meer, dit was iemand die het spel meespeelde. Het moeras opruimen? Hij bouwde er gewoon een eigen kantoor in.
Operation Epic Fury – de dag dat alles brak
28 februari 2026.
Trump kondigde samen met Israël een grootschalige aanval op Iran aan.
Officieel: om nucleaire installaties uit te schakelen.
Feitelijk: de oorlog waar Israël al decennia op aandrong.
Israël roept namelijk al sinds eind jaren ’90 dat Iran “binnen veertien dagen” een kernbom zou hebben.
Onder Sharon, Olmert, en steeds opnieuw onder Netanyahu de zelfde angst retoriek.
Die veertien dagen kwamen nooit, maar het verhaal werkte elke keer. Nu ook bij Trump.
Sindsdien stijgen olieprijzen, sneuvelen Amerikanen, en vraagt Washington om 200 miljard dollar extra defensiebudget.
Van America First is weinig over, het is nu eerder Israel First.
Wie betaalt – en wie verdient?
De banden tussen de VS en Israël zijn oud, maar ook complex.
AIPAC pompt al jaren honderden miljoenen in campagnes, politici lopen er de deur plat.
Israël ontvangt jaarlijks 3,8 miljard dollar militaire hulp, los van alle extra miljarden bij elk conflict.
Dat geld stroomt grotendeels terug naar Amerikaanse wapenbedrijven, die vervolgens lobbyen voor nóg meer oorlog.
En dan is er nog Jared Kushner, Trumps schoonzoon.
Na zijn tijd in het Witte Huis richtte hij het fonds Affinity Partners op, gevuld met 2 miljard dollar Saoedisch geld.
Dat fonds begon vanaf 2022 te investeren in Israëlische bouw- en technologieprojecten, vooral in gebieden rond de Negev‑woestijn, niet ver van de Gazastrook.
Vóór 7 oktober 2023 waren er al plannen voor “regionale ontwikkelingsprojecten” zogenaamd bedoeld voor vrede en economische samenwerking, maar in de praktijk vooral lucratief als de regio “gestabiliseerd” zou worden.
Wie goed kijkt, ziet dat de ravage van vandaag de investeringskans van morgen is.
Oorlog loont, voor sommigen.
De defensie‑industrie draait overuren.
Olieconcerns maken recordwinsten.
Lobbyisten en beleggers glimlachen.
Voor gewone mensen betekent het:
duurdere benzine, hogere belastingen, soldaten in kisten, en uiteindelijk miljoenen mensen op de vlucht.
Irak, Libië, Syrië het is de zelfde film, telkens hetzelfde land dat structureel profiteert van de chaos: Israël.
Het blijft bizar om te zien hoe wereldpolitiek, winst en oorlog steeds in elkaar grijpen.
Kushner’s fonds kreeg miljarden uit Saoedi-Arabië, investeerde in Israël, en profiteert nu van de spanningen die door zijn eigen schoonvader’s beleid meegemaakt worden.
De barst in MAGA
Zelfs binnen de MAGA‑beweging groeit de scheur.
Tucker Carlson noemt de oorlog “een schande”, Amerika als “Israëls huurling”.
Marjorie Taylor Greene noemt het “verraad aan America First”.
Jonge aanhangers vragen zich af: waarom sterven we weer in andermans oorlog?
Toch steunt 80% van de harde kern de aanval nog, hopend dat het “snel voorbij is”.
Maar moreel gezien is het stuk.
En Europa? Wij voelen het.
Wij betalen mee aan de rekening:
Hoge energieprijzen, stijgende inflatie, druk op gezinnen en bedrijven.
Onze leiders lopen braaf achter het grote narratief aan.
En daarna komt de onvermijdelijke nieuwe vluchtelingenstroom.
Als Iraanse steden raken, zullen miljoenen mensen vluchten — via Turkije, Koerdistan, en uiteindelijk richting Europa.
Net als in 2015, maar groter, veel groter.
En opnieuw zal de burger de gevolgen dragen: huisvesting, spanningen, onrust.
Terwijl de elite praat over “vrijheid en democratie”,
betaalt de gewone mens met zijn rust, zijn geld, en zijn toekomst.
De laatste vraag
Als Israël al twintig jaar zegt dat Iran “binnen veertien dagen” een bom heeft,
en Amerika wéér dezelfde oorlog voert,
is dat dan angst, of strategie?
Trump beloofde het moeras droog te leggen.
Maar ze lopen nog allemaal vrij rond, zelfs van de Epstein Files is er nog niemand opgepakt.
Ik begon met bewondering.
Ik eindig met teleurstelling.
Trump is niet de redder gebleken.
Hij is één van de grotere spelers in het moeras geworden.
Laat jouw stem horen op Discussieplek.nl
Hoe zie jij dit?
Is Trump verraden of was hij altijd al deel van het systeem?
Is Amerika nog vrij, of slechts een instrument van buitenlandse belangen?
Praat mee op Discussieplek.nl
Eerlijk, scherp, respectvol. De discussie is op het forum geopend in forumtopic : Trump onder invloed van Israel
